مقدمه:

 حضرت آيت الله سيّد علي قاضي طباطبايي از نوابغ و اعجوبه هاي اخلاق و معنويت است (1366ـ 1285 قمري) كه مرحوم آيت الله شيخ محمّدتقي آملي، آيت الله سيّد محمّدحسن طباطبايي، علّامه ي طباطبايي سيّد هاشم حدّاد، آيت الله نجابت و حضرت آيت الله بهجت و بسياري دي، گر افتخار شاگردي آن بزرگوار را داشته اند.  مراتب توحيد و معرفت، تقوا و معنويت و سير عرفاني ايشان قابل وصف نيست و نفوذ و تأثير كلامش در جان مشتاقان بي اندازه است. گلواژه هاي زير در رابطه با نماز از كتاب »عطش «شرح ناگفته هايي از زندگي آن بزرگوار ( به همّت مؤسّسه ي فرهنگي مطالعاتي شمس الشّموس ) انتخاب گرديده است  تا مشعل فروزاني براي شما مخاطبان عزيز اين صفحه باشد.

باشد كه با توجّه و عمل بدان ، بارقه هايي از نور و معنويّت را در زندگي خويش داشته باشيم:

* در نجف صاحب خانه به علّت فقر، ايشان را از خانه بيرون مي كند و اسباب و وسايلش را بيرون مي ريزد و آيت الله قاضي مجبور مي شود به كوفه بيايد، جايي كه در كوفه پيدا مي كند بالاخانه اي است، بالاي مسجد كوفه كه مخصوص افراد غريبه است. علّامه ي طباطبايي مي گويد:» من به ديدن ايشان رفتم و ديدم كه خانواده ي ايشان و خود آقاي قاضي، همه مريض هستند و تب دارند.امّا موقعي كه ايشان مشغول نماز شدند با چنان طمأنينه و آرامشي نماز خواندند و بعد از نماز هم مشغول تعقيبات و خواندن آمن الرّسول شدند كه انگار هيچ مشكلي برايشان پيش نيامده است.«(ص40)

* ايشان فرزندي داشتند كه خيلي مورد علاقه شان بود و با حادثه ي برق گرفتگي از دنيا رفت. در آن روزهاي غم انگيز به خدمت شان شرفياب شدم تا عرض تسليتي كرده باشم. اوّلاً فرمودند : » آن بچّه الآن نزد من بود شما كه آمديد او رفت .« و سپس در خلال عرض تسليت فرمودند: » تمام همّ و غمّ دنيا در نزد ما تا اوّل الله اكبر نماز است. دو سه روز است در اين فكرم كه اگر در بهشت نگذارند،  نماز بخوانيم ، چه بكنيم؟ (ص40)

*  »20سال تمام است كه وضو دارم و بي وضو نبوده ام الّا حين تجديد وضو و نخوابيده ام مگر با طهارت آبي«(ص44)

* در اوّلين دفعه اي كه علّامه ي طباطبايي را )در سنين جواني)مي‌ بيند:

»پسرم ! دنيا مي خواهي نمازشب، آخرت مي خواهي نمازشب .«(ص48)

و اين سوز آتشين در علّامه مؤثّر مي افتد و علّامه از اين به بعد شاگرد ايشان مي شود.

* در نامه اي به يكي از شاگردانش مي فرمايد: » امّا نمازشب، پس هيچ چاره و گريزي براي مؤمنين از آن نيست و تعجّب از كسي است كه   مي خواهد به كمال دست يابد ، در حالي كه براي نماز شب قيام نمي كند و ما نشنيديم كه احدي بتواند به آن مقامات دست يابد مگر به    وسيله ي نماز شب.(ص48)

* و در جايي ديگر:» اگر نماز را تحفّظ كرديد ، همه چيزتان مي ماند« (ص43)